Czasem ośrodki doraźnego leczenia w nagłych wypadkach. Skargi lub obawy z tym związane mogą być nowe lub stanowić kontynuację historii problemów psychicznych. Te właśnie skargi mogą dotyczyć radzenia sobie z trudnym stanem fizycznym. Mogą też być bezpośrednim efektem konkretnego stanu fizycznego pacjenta na jego centralny układ nerwowy. Książka "Klasyfikacja zaburzeń psychicznych i zaburzeń zachowania w icd-10: badawcze kryteria diagnostyczne” prezentuje nowy sposób oceny, uzależniony od tego, czy zgłoszenia mają charakter nagły, czy też są przedstawiane podczas zaplanowanej wizyty. W nagłych wypadkach lekarz może być zmuszony do skoncentrowania się na bardziej bezpośredniej historii, objawach i zachowaniu, aby móc podjąć decyzję dotyczącą postępowania. Przy zaplanowanej wizycie właściwa jest dokładniejsza ocena.
Subiektywna ocena książki "Klasyfikacja zaburzeń psychicznych i zaburzeń zachowania w icd-10: badawcze kryteria diagnostyczne” wydawnictwa Vesalius
Opisywany problem przedstawia historię, w której może się znaleźć każdy z nas. W klinice pojawia się pacjent skarżący się na silne zaburzenia psychiczne. Lekarz musi ustalić, czy pacjent może przedstawić historię, tj. czy pacjent łatwo i spójnie odpowiada na początkowe pytania. Jeśli nie, informacje są uzyskiwane od rodziny, opiekunów lub innych źródeł pomocniczych (np. policji). Nawet jeśli pacjent jest komunikatywny, bliscy członkowie rodziny, przyjaciele lub pracownicy opieki społecznej mogą udzielić informacji, które pacjent pominął. Otrzymywanie informacji niezamówionych przez lekarza nie narusza poufności pacjenta. Wcześniejsze oceny psychiatryczne, leczenie i stopień przestrzegania dotychczasowych terapii są poddawane przeglądowi, a zapisy z takiej opieki są uzyskiwane tak szybko, jak to możliwe.
Takie właśnie informacje można znaleźć w opisach, których książka wydawnictwa Vesalius: "Klasyfikacja zaburzeń psychicznych i zaburzeń zachowania w icd-10: badawcze kryteria diagnostyczne" zawiera dużą ilość. Z lektury jasno wynika, że przeprowadzenie wywiadu pospiesznie i obojętnie z pytaniami zamkniętymi (po sztywnym przeglądzie systemu) często uniemożliwia pacjentom ujawnienie istotnych informacji. Śledzenie historii prezentowanej choroby za pomocą pytań otwartych, aby pacjenci mogli opowiedzieć swoją historię własnymi słowami, zajmuje podobną ilość czasu i umożliwia pacjentom opisanie związanych z nimi okoliczności społecznych i ujawnienie reakcji emocjonalnych.
Podsumowanie pozycji "Klasyfikacja zaburzeń psychicznych i zaburzeń zachowania w icd-10: badawcze kryteria diagnostyczne”
W podsumowaniu warto dodać, że wywiad powinien zbadać, co wywołuje potrzebę (lub chęć) oceny psychiatrycznej. Mogą to być np. niechciane lub nieprzyjemne myśli, niepożądane zachowanie. Należy ocenić, jak bardzo występujące objawy wpływają na pacjenta lub zakłócają jego społeczne, zawodowe i interpersonalne funkcjonowanie. Niech następnie osoba przeprowadzająca wywiad próbuje uzyskać szersze spojrzenie na osobowość pacjenta poprzez przegląd istotnych wydarzeń życiowych. Cała przeszłość i teraźniejszość odgrywa ogromną rolę. Odpowiedzi pacjenta na pytania również mają pewną historię psychiatryczną, medyczną, społeczną i rozwojową.
Dlatego uważam, że pozycja "Klasyfikacja zaburzeń psychicznych i zaburzeń zachowania w icd-10: badawcze kryteria diagnostyczne” jest absolutnym przełomem na rynku wydawniczym. Prowadzący wywiad powinien ustalić, czy stan fizyczny lub jego leczenie powoduje lub pogarsza stan psychiczny. Oprócz bezpośrednich skutków (np. objawów, w tym psychicznych), wiele stanów fizycznych powoduje ogromny stres i wymaga mechanizmów radzenia sobie, aby wytrzymać presję związaną z chorobą. Wielu pacjentów z ciężkimi warunkami fizycznymi doświadcza pewnego rodzaju zaburzeń adaptacyjnych, a osoby z podstawowymi zaburzeniami psychicznymi mogą stać się niestabilne.
